Żeby nie zapomnieć

W SKRÓCIE

Tekst opisuje, jak w RFN doszło — według autora — do de facto amnestii dla części nazistowskich zbrodniarzy poprzez zmiany prawne związane z przedawnieniem i kodeksem karnym. Główny wniosek jest taki, że skutkiem tych przepisów było wcześniejsze uwolnienie lub uniknięcie odpowiedzialności przez niektórych sprawców. Materiał przedstawia to jako „wpadkę z przedawnieniem” i „zimną amnestię”.

NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY

• Autor twierdzi, że po wojnie w RFN doszło do renazyfikacji i powrotu wielu dawnych nazistów do życia publicznego.
• Wskazano na debatę o przedawnieniu zbrodni, w której uczestniczyli m.in. Gustav Heinemann, Thomas Dehler, Ewald Bucher i Konrad Adenauer.
• Za kluczową postać opisano Eduarda Drehera, któremu przypisano opracowanie prawnego kruczka.
• Opisano zmianę z 1968 r., która miała obniżyć kary i skrócić przedawnienie, co miało pomóc sprawcom jako „pomocnikom”.
• Jako przykład podano sprawę Hermanna Heinricha, po której — według tekstu — zaczęto mówić o „zimnej amnestii”.

KONTEKST

Wymienieni są m.in. RFN, Bundestag, Federalny Trybunał Sprawiedliwości, Kraków, Innsbruck i lata 1949–1979. Uwaga: materiał ma wyraźnie publicystyczny i oskarżycielski charakter.