Autor wspomina wieloletni proces po publikacji tekstu „Wakacje z agentem”, opisującego pobyt Aleksandra Kwaśniewskiego i Władimira Ałganowa w tym samym pensjonacie. Przytacza dowody przedstawiane przed sądem, reakcje mediów oraz późniejsze trudności świadków. Na końcu porównuje tamtą sprawę z obecnym procesem Onet–Nawrocki.
Post omawia raport Alliance4Europe o rosyjskich działaniach dezinformacyjnych wykorzystujących realne wydarzenia we Francji i innych krajach Europy. Autor opisuje m.in. amplifikację oportunistyczną, sieci botów, fałszywe portale, narracje antyukraińskie, antyimigranckie i antyeuropejskie oraz technikę „LLM grooming”. Wątek ma pokazać, jak te przekazy miały podgrzewać nastroje społeczne i wzmacniać destabilizację.
Autor porównuje sposób prezentowania wiadomości na stronach głównych trzech polskich portali z dużymi serwisami zachodnimi. Twierdzi, że polskie media częściej budują nagłówki na niedopowiedzeniu, konflikcie i emocjach oraz mieszają tematykę w sposób sprzyjający kliknięciom. Wskazuje też, że w tym zestawieniu najlepiej wypada Interia, bo ma być najbardziej czytelna i najmniej clickbaitowa.
Autor porównuje rzeźbiarskie podejście Finellego i Berniniego, wskazując na szczególną dbałość Finellego o detale i fakturę marmuru. W poście pokazano dwa portrety z lat 30. XVII wieku: kardynała Scipione Borghese oraz Michelangela Buonarrotiego Młodszego, wykonane w Rzymie. Autor podkreśla też, że Finelli bywa dziś pomijany na rzecz bardziej znanych artystów.
Autor twierdzi, że powojenna niemiecka skrucha za Zagładę stała się źródłem moralnego autorytetu i politycznym kapitałem. W tym ujęciu pamięć o polskich ofiarach niemieckiej okupacji pozostaje zepchnięta na dalszy plan, a polskie domaganie się rozliczenia bywa przesuwane na temat polskiego antysemityzmu. Tekst podkreśla, że uznanie wyjątkowości Holokaustu nie powinno ograniczać odpowiedzialności za inne niemieckie zbrodnie wobec Polaków.
Autor przedstawia ironiczne, alternatywne kalendarium budowy Gdyni, w którym kolejne decyzje rządowe, zmiany kadr i korekty projektu opóźniają inwestycję. W opisie pojawiają się też zmiany nazwy portu, modyfikacje linii kolejowej oraz pomysły rozbudowy innych lokalizacji. Według tego scenariusza pierwsze prace budowlane ruszają dopiero w 1939 roku.
Autor przedstawia wątki dotyczące uczestników bitwy pod Lenino, skupiając się na wybranych osobach z 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Opisuje ich wojenne i powojenne losy, podkreślając, że część z nich później pełniła wysokie funkcje w aparacie bezpieczeństwa i prokuraturze PRL. Całość ma charakter polemiczny wobec współczesnego przedstawiania „kościuszkowców” jako wyłącznie ofiar.
Autor twierdzi, że rząd Donalda Tuska wraca do sprawy Pegasusa zamiast zajmować się innymi problemami kraju. W poście i odniesieniach do wątku przedstawia własną wersję faktów dotyczących skali inwigilacji, legalności użycia systemu, finansowania oraz roli służb i sądów. Pada też oskarżenie, że w tej sprawie Tusk działał rzekomo „ramię w ramię z Moskwą” oraz krytyka wydatków na komisję śledczą.
Autor odnosi się do krytyki zdjęcia Pierwszej Damy z Black Hawkami S-70i i przekonuje, że spór o „amerykańskie gadżety” jest bezpodstawny. Twierdzi, że PZL Mielec, należący do Lockheed Martin, jest ważnym zakładem produkcyjnym w Polsce, a śmigłowce S-70i są częściowo produkowane i montowane w Mielcu. Przywołuje też wypowiedzi polityków, którzy mają podkreślać znaczenie zakładu dla polskiego przemysłu i bezpieczeństwa.