Autor porównuje rzeźbiarskie podejście Finellego i Berniniego, wskazując na szczególną dbałość Finellego o detale i fakturę marmuru. W poście pokazano dwa portrety z lat 30. XVII wieku: kardynała Scipione Borghese oraz Michelangela Buonarrotiego Młodszego, wykonane w Rzymie. Autor podkreśla też, że Finelli bywa dziś pomijany na rzecz bardziej znanych artystów.
Autor twierdzi, że powojenna niemiecka skrucha za Zagładę stała się źródłem moralnego autorytetu i politycznym kapitałem. W tym ujęciu pamięć o polskich ofiarach niemieckiej okupacji pozostaje zepchnięta na dalszy plan, a polskie domaganie się rozliczenia bywa przesuwane na temat polskiego antysemityzmu. Tekst podkreśla, że uznanie wyjątkowości Holokaustu nie powinno ograniczać odpowiedzialności za inne niemieckie zbrodnie wobec Polaków.
Autor przedstawia ironiczne, alternatywne kalendarium budowy Gdyni, w którym kolejne decyzje rządowe, zmiany kadr i korekty projektu opóźniają inwestycję. W opisie pojawiają się też zmiany nazwy portu, modyfikacje linii kolejowej oraz pomysły rozbudowy innych lokalizacji. Według tego scenariusza pierwsze prace budowlane ruszają dopiero w 1939 roku.
Autor przedstawia wątki dotyczące uczestników bitwy pod Lenino, skupiając się na wybranych osobach z 1. Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Opisuje ich wojenne i powojenne losy, podkreślając, że część z nich później pełniła wysokie funkcje w aparacie bezpieczeństwa i prokuraturze PRL. Całość ma charakter polemiczny wobec współczesnego przedstawiania „kościuszkowców” jako wyłącznie ofiar.
Autor twierdzi, że rząd Donalda Tuska wraca do sprawy Pegasusa zamiast zajmować się innymi problemami kraju. W poście i odniesieniach do wątku przedstawia własną wersję faktów dotyczących skali inwigilacji, legalności użycia systemu, finansowania oraz roli służb i sądów. Pada też oskarżenie, że w tej sprawie Tusk działał rzekomo „ramię w ramię z Moskwą” oraz krytyka wydatków na komisję śledczą.
Autor odnosi się do krytyki zdjęcia Pierwszej Damy z Black Hawkami S-70i i przekonuje, że spór o „amerykańskie gadżety” jest bezpodstawny. Twierdzi, że PZL Mielec, należący do Lockheed Martin, jest ważnym zakładem produkcyjnym w Polsce, a śmigłowce S-70i są częściowo produkowane i montowane w Mielcu. Przywołuje też wypowiedzi polityków, którzy mają podkreślać znaczenie zakładu dla polskiego przemysłu i bezpieczeństwa.
Autor opisuje skutki wojny w Strefie Gazy, wskazując na zapaść humanitarną, zniszczenia gospodarcze, problemy z pomocą i niepewną sytuację polityczną. W drugiej części przedstawia ataki osadników i działania izraelskiego wojska na Zachodnim Brzegu, a także spór wokół relacji z Autonomią Palestyńską.
Materiał opisuje bitwę pod Lepanto z 7 października 1571 roku, przedstawiając ją jako starcie floty Imperium Osmańskiego z flotą Ligi Świętej. Wątek prowadzi od ekspansji Osmanów i zdobycia Cypru do utworzenia koalicji katolickich państw pod wodzą Don Juana z Austrii. Autor twierdzi, że zwycięstwo chrześcijan złamało mit osmańskiej niezwyciężoności i zakończyło epokę wielkich bitew galerowych.
Autor twierdzi, że współczesne działania przeciwko Polsce mają charakter długiej, wielowarstwowej kampanii prowadzonej poniżej progu otwartej wojny. Uważa, że sam wywiad, który tylko obserwuje i raportuje, jest niewystarczający, a państwo powinno dać mu narzędzia do wywoływania kosztów, ryzyka i niepewności po stronie przeciwnika. Jednocześnie podkreśla potrzebę jasnych bezpieczników: decyzji politycznej na piśmie, kontroli parlamentarnej oraz granicy między działaniami przeciwko przeciwnikowi zewnętrznemu a polityką wewnętrzną.