Autor twierdzi, że słowa Kalego z „W pustyni i w puszczy” odzwierciedlają logikę etyki plemiennej, w której normy obowiązują głównie wobec własnej grupy. Z tego wyprowadza historyczny rozwój od lojalności wobec rodu i plemienia, przez państwo i nacjonalizm, aż po współczesny uniwersalizm praw jednostki.
Mowa o „W pustyni i w puszczy”, postaci Kali oraz Henryku Sienkiewiczu; pojawiają się też odniesienia do Papui-Nowej Gwinei, monarchii oświeceniowych, zasady suwerenności ludu i nacjonalizmu. To komentarz interpretacyjny i ocenny autora.
Zaloguj się, aby zobaczyć pełną treść dokumentu.