Żeby nie zapomnieć

W SKRÓCIE

Wątek opisuje rańtuch jako dawny kobiecy płat lnianego płótna, używany w Polsce jako element stroju, dar i tkanina kościelna. Autor podkreśla też jego szczególną funkcję po śmierci właścicielki oraz związek z obrzędowością i sztuką religijną.

NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY

• Rańtuch był cienkim, lnianym okryciem noszonym przez kobiety, zwłaszcza mężatki.
• Cenne rańtuchy trafiały po śmierci do trumny, do kościoła lub jako dary.
• W kościołach używano ich jako obrusów ołtarzowych, subkorporałów i tuwalni.
• Wątku towarzyszą odniesienia do symboliki płótna, całunu i przedstawień Maryi.
• Autor wskazuje, że zwyczaj był szeroko obecny w Polsce co najmniej od XVII do początku XX wieku.

KONTEKST

Przywołano Annę Jagiellonkę, Marię Ludwikę, św. Weronikę, Matkę Bożą oraz przykłady z Małopolski. Jako źródło cytowane jest opracowanie F. Kotuli z 1959 roku.