W SKRÓCIE
Tekst omawia starożytną opowieść przytoczoną przez Pliniusza Starszego o tym, jak malarstwo miało narodzić się z obrysowania cienia ukochanego. Autor śledzi też, jak mit córki Butadesa był później interpretowany, przekształcany i wykorzystywany w sztuce.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY
- Pliniusz w „Historii naturalnej” podał dwie wersje pochodzenia malarstwa, w tym historię córki garncarza Butadesa.
- W opowieści dziewczyna rysuje cień odchodzącego ukochanego, a ojciec zamienia szkic w relief.
- Późniejsi autorzy nadawali bohaterce imiona i dopisywali szczegóły, zmieniając sens mitu.
- Motyw wracał w renesansie, neoklasycyzmie i w XIX wieku jako temat o miłości, pamięci i genezie sztuki.
- Tekst przywołuje m.in. Boccaccia, Vasariego, Alberti’ego, Murillo, Suvée i Regnaulta.
KONTEKST
Pliniusz Starszy (23–79), Korynt, Butades z Sikionu, Lucjusz Mummiusz (146 p.n.e.), Jean-Baptiste Regnault (1785), Joseph-Benoît Suvée (1791), Élisabeth Vigée Le Brun (1789).
Zaloguj się, aby zobaczyć pełną treść dokumentu.