Autor twierdzi, że powojenna niemiecka skrucha za Zagładę stała się źródłem moralnego autorytetu i politycznym kapitałem. W tym ujęciu pamięć o polskich ofiarach niemieckiej okupacji pozostaje zepchnięta na dalszy plan, a polskie domaganie się rozliczenia bywa przesuwane na temat polskiego antysemityzmu. Tekst podkreśla, że uznanie wyjątkowości Holokaustu nie powinno ograniczać odpowiedzialności za inne niemieckie zbrodnie wobec Polaków.
Zaloguj się, aby zobaczyć pełną treść dokumentu.