Epitafium Wierzbięty z Branic i jego znaczenie

W SKRÓCIE

Materiał opisuje średniowieczne epitafium Wierzbięty z Branic, datowane na ok. 1425 rok, przechowywane w MNK w Krakowie. Autor łączy analizę zabytku z biografią fundatora, jego działalnością kościelną i miejscem obrazu w historii polskiej sztuki sepulkralnej.

NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY

Wierzbięta z Branic był małopolskim możnowładcą, rycerzem i fundatorem kościelnym.
Epitafium przedstawia adorację Maryi z Dzieciątkiem, a św. Grzegorz Wielki poleca zmarłego.
To jeden z najstarszych zachowanych epitafiów portretowych w Polsce.
Inskrypcja i herby identyfikują zmarłego oraz podkreślają jego status.
Materiał zwraca uwagę na zbroję i przyłbicę jako cenne świadectwo ówczesnego uzbrojenia.

KONTEKST

W centrum są Wierzbięta z Branic, jego żona Dorota, synowie Grzegorz i Piotr oraz kościół św. Grzegorza w Ruszczy. Wzmiankowane daty to m.in. ok. 1386, 1402, 1412, 1417, 1420 i 1425. Materiał ma charakter interpretacyjny i częściowo spekulatywny, zwłaszcza przy hipotezach o pochodzeniu uzbrojenia.