W SKRÓCIE
Artykuł śledzi pochodzenie powiedzenia „nie wiadomo, czy śmiać się czy płakać” od antyku po renesans. Pokazuje, że motyw Heraklita i Demokryta stał się kluczem do opisu mieszanych uczuć, a później także sporów o sens śmiechu i płaczu.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY
- Przywołano przykłady użycia frazy w literaturze polskiej, angielskiej i węgierskiej.
- Omówiono antyczne i późniejsze źródła: Horacego, Tertuliana, Lukiana, Senekę i Juwenala.
- Zestawiono „śmiejącego się” Demokryta z „płaczącym” Heraklitem jako dwa modele reagowania na świat.
- Wskazano na renesansowe dzieła o tym motywie oraz jego obecność w malarstwie, w tym u Bramantego.
- Cytowana interpretacja łączy Demokryta z autoportretem Bramantego, a Heraklita z Leonardem da Vinci.
KONTEKST
Donato Bramante, ok. 1486, Pinacoteca di Brera w Mediolanie; przywołani są też m.in. Józef Ignacy Kraszewski, Antonina Domańska, Czesław Miłosz, Blaise Pascal, Lukian z Samosat, Horacy i Leonardo da Vinci.
Zaloguj się, aby zobaczyć pełną treść dokumentu.