W SKRÓCIE:
Autorka podważa prestiż nagrody „Global Jurist of the Year” przyznanej Igorowi Tulei, wskazując na instytucję ją wręczającą i osoby z nią związane. Sugeruje też możliwe polityczne i środowiskowe powiązania wokół nagrody.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Nagrodę przyznaje CIHR przy Northwestern Pritzker School of Law.
- Autorka zwraca uwagę na osobę Megan Osadzinski opisaną jako związana z tym centrum.
- Przywołuje sprawę Thomasa Osadzinskiego, skazanego za pomoc ISIS.
- Wspomina o aktywności Megan Osadzinski w mediach społecznościowych i jej udostępnieniach wpisów Anny Adamskiej-Gallant.
- Wpis kończy się zarzutem, że polskie media bezkrytycznie powielają przekazy zaprzyjaźnionych polityków.
KONTEKST:
Materiał dotyczy lutego 2024, nagrody dla sędziego Igora Tulei, CIHR, Northwestern Pritzker School of Law, Megan Osadzinski, Thomasa Osadzinskiego oraz Anny Adamskiej-Gallant. To wpis publicystyczny i spekulatywny; przedstawia twierdzenia autorki, nie potwierdza ich samodzielnie.
W SKRÓCIE:
W wątku opisano biografię prokuratora Bogusława Olewińskiego, przedstawioną przez autora jako ważną dla zrozumienia mechanizmów „III RP”. Tekst łączy jego rzekomą współpracę z SB w PRL z późniejszymi działaniami jako prokurator w głośnych sprawach politycznych.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Autor twierdzi, że Olewiński był zarejestrowany jako tajny współpracownik SB ps. „Marian”.
- Wspomina jego aktywność w organizacjach młodzieżowych ZSMP i wyjazd do KRLD w ramach brygady młodzieżowej.
- Wskazuje, że w 2009 prokurator stawiał zarzuty Mariuszowi Kamińskiemu, Maciejowi Wąsikowi i współpracownikom CBA.
- Opisuje dalszy przebieg sprawy, w tym skierowanie aktu oskarżenia, uchylenie umorzenia i późniejsze skazanie oskarżonych.
- Całość ma charakter publicystyczny i ocenny, oparty na twierdzeniach autora.
KONTEKST:
Rzeszów, Prokuratura Rejonowa w Rzeszowie, PRL i III RP, lata 80. oraz lata 2009–2015. W tekście pojawiają się: Bogusław Olewiński, Janusz Tarnawski, Mariusz Kamiński, Maciej Wąsik, Donald Tusk i Wojciech Laczewski.
W SKRÓCIE:
Autor przedstawia prowokacyjny, satyryczny wywód o tym, że Polska rzekomo powinna być rządzona przez naturalizowanego Estończyka. Tekst łączy historyczne aluzje, krytykę polskiej klasy politycznej i wizję ustroju z elementami autorytarnymi.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Autor twierdzi, że Polacy nie umieją rządzić się sami i wylicza przykłady obcych lub spolonizowanych władców.
- Odrzuca federalizację z UE oraz „rodzimą dyktaturkę” jako złe opcje.
- Wskazuje Estonię jako najlepszy wybór: mały kraj, antyrosyjskie nastawienie i sprawne instytucje.
- Sugeruje przejęcie władzy przez Estończyków, internowanie liderów partii i fałszowanie wyborów jako „rozwiązanie”.
- Tekst ma charakter skrajnie ironiczny i publicystycznie prowokacyjny.
KONTEKST:
Wątek opublikowano 30 marca 2025 roku; odnosi się do Polski, Estonii, UE, Rosji, Ukrainy/państw bałtyckich, dynastii litewskiej, Węgier, Litwy i Czech. Materiał jest wyraźnie spekulatywny i satyryczny.
W SKRÓCIE:
Autor porównuje dzisiejszą sytuację Polski po rozmowach USA-Rosja do średniowiecznej Europy wielobiegunowej, a nie do Monachium czy Jałty. Twierdzi, że lepszą analogią jest XIV wiek za Kazimierza Wielkiego, gdy Polska funkcjonowała między trzema potęgami i musiała lawirować między sojuszami.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Polskie lęki wobec USA-Rosja autor wiąże z historycznymi doświadczeniami świata dwubiegunowego.
- Za bliższą analogię uznaje Europę XIV wieku: papiestwo, cesarstwo i Zakon Krzyżacki.
- Podkreśla, że wówczas kluczowe były zmienne alianse, kryzysy i ograniczona dominacja jednej siły.
- Równolegle sugeruje, że współczesna Polska i region mają czas na konsolidację bez całkowitej zależności od wielkich mocarstw.
- W jego ujęciu dzisiejsza Ukraina odpowiada ówczesnej Litwie.
KONTEKST:
Materiał odnosi się do rozmów USA-Rosja, Polski, Europy Wschodniej, XIV wieku, Kazimierza Wielkiego, papiestwa, cesarstwa, Zakonu Krzyżackiego i Ukrainy. To publicystyczna analogia historyczna autora, przedstawiona jako jego interpretacja.
W SKRÓCIE:
Autor twierdzi, że w Krakowie narasta panika wokół rzekomych trutek, a władze miasta nie organizują skutecznego monitoringu ani wiarygodnego zbierania danych. Jego zdaniem prosty, skoordynowany system zgłoszeń, zabezpieczania próbek i publikowania wyników mógłby ograniczyć chaos. Wpis podkreśla, że na początku mogły wystąpić realne zatrucia psów, ale od dwóch tygodni — według autora — nie podjęto spójnych działań.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Autor krytykuje brak reakcji władz Krakowa.
- Proponuje mały zespół do monitoringu i weryfikacji zgłoszeń.
- Wskazuje na narastającą panikę i mnożenie się doniesień.
- Twierdzi, że pierwsze przypadki zatruć psów mogły być realne.
- Uważa, że od dwóch tygodni nie ma skoordynowanego ustalania faktów.
KONTEKST:
Kraków, luty 2025; wpis w formie komentarza do doniesień o rzekomych trutkach i zatruciach psów. Ostrzeżenie: materiał zawiera oceny i twierdzenia autora, których nie da się tu samodzielnie zweryfikować.
W SKRÓCIE:
Autor twierdzi, że po 1989 roku polski biznes zbyt często wybierał łatwą, wizerunkową filantropię zamiast długofalowego wspierania nauki, edukacji i inicjatyw społecznych. Wskazuje, że taki model daje firmom legitymizację społeczną, ale nie buduje trwałego kapitału społecznego.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Krytyka dotyczy modelu dobroczynności opartego na pojedynczych, efektownych darowiznach.
- Autor przeciwstawia temu stałe wsparcie badań naukowych i lokalnych inicjatyw.
- Wskazuje, że małe, regularne działania biznesu mogą realniej zmieniać społeczeństwo.
- Twierdzi, że medialna filantropia wzmacnia myślenie o „praniu wizerunku”.
- Pada porównanie do wzorców zachowań historycznej szlachty.
KONTEKST:
Materiał to publicystyczna krytyka polskiego modelu filantropii po 1989 roku; pojawia się odniesienie do Owsiaka, InPostu, biznesu, szpitali, badań naukowych, trzeciego sektora i historycznej szlachty.
W SKRÓCIE:
Autor przedstawia własną wizję powojennego ładu w Europie, w którym kluczowe są: osłabiona Rosja, wycofujące się USA i rozpadnięta UE. Twierdzi, że Zachód powinien dążyć do „strategicznej pauzy” z podziałem stref wpływów, aby uniknąć wojny na dwa fronty i ograniczyć ryzyko nowej agresji.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Najważniejszym celem ma być niedopuszczenie do ataku na państwo NATO, niekoniecznie pełne zabezpieczenie Ukrainy.
- Autor sugeruje ograniczony powrót rosyjskiego gazu do Europy, najlepiej tranzytem przez Ukrainę i w mniejszej skali.
- Taki układ miałby, jego zdaniem, wspierać interesy USA, Niemiec i Polski oraz obniżyć koszty transformacji energetycznej.
- Ostrzega, że OZE bez atomu i bez taniego gazu mogą według niego zdestabilizować europejskie gospodarki.
- Wskazuje na napięcie między interesami Polski, Niemiec i Ukrainy oraz pyta, czy Polska ma alternatywę wobec takiego scenariusza.
KONTEKST:
Wpis z 8 stycznia 2025 r. dotyczy Rosji, Ukrainy, USA, UE, Niemiec i Polski. To komentarz opiniotwórczy i spekulatywny; przedstawia twierdzenia autora, nie potwierdzone fakty.
W SKRÓCIE:
Autor przedstawia polską prezydenturę jako funkcję o charakterze symbolicznym, porównywaną do monarchii elekcyjnej. Twierdzi, że skuteczny kandydat musi ucieleśniać sprzeczne potrzeby społeczeństwa: być jednocześnie swojski i majestatyczny.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Tekst interpretuje wybory prezydenckie przez pryzmat marketingu politycznego i narodowych wyobrażeń.
- Przywołuje Wałęsę, Kwaśniewskiego, Lecha Kaczyńskiego, Komorowskiego i Dudę jako kolejne warianty tej samej opowieści.
- Nawrocki zostaje opisany jako kandydat najlepiej pasujący do aktualnych oczekiwań, a Trzaskowski jako mniej zgodny z tym wzorcem.
- Autor sugeruje, że wcześniejszy „podręcznik” polityczny może się dezaktualizować wraz ze zmianą społeczeństwa.
- Pojawia się też uwaga o prerogatywie prezydenta do rozwiązywania parlamentu, zestawiona z tradycją wschodnią.
KONTEKST:
Materiał to wątek z 25 listopada 2024 r. dotyczący polskiej prezydentury i kandydatów w wyborach. Wspomina m.in. Nawrockiego, Trzaskowskiego, Lecha Wałęsę, Aleksandra Kwaśniewskiego, Lecha Kaczyńskiego, Bronisława Komorowskiego i Andrzeja Dudę. To publicystyczna interpretacja autora, a nie opis potwierdzonych faktów.
W SKRÓCIE:
Autor przedstawia analizę elit jako grup posiadających rzadkie zasoby i potrzebujących mitologii, która uzasadnia ich pozycję. Twierdzi, że polskie elity polityczne po 1989 roku nie zbudowały spójnego etosu ani narracji.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Elity utrzymują władzę dzięki legitymizacji, kooptacji i kontrolowaniu emocji społecznych.
- W III RP zabrakło wspólnego etosu elit oraz trwałych networków kształtujących tożsamość.
- Autor przeciwstawia słabą mitologię polityków „elitom rozproszonym” – technokratom i państwowcom.
- Wskazuje konkretne efekty ich pracy: informatyzację państwa, modernizację armii, Baltic Pipe i inne reformy.
- Jako główne przyczyny sukcesu Polski podaje szczęście geopolityczne, wejście do UE i pracowitość społeczeństwa.
KONTEKST:
Materiał dotyczy Polski po 1989 roku, szczególnie III RP, komunizmu, PRL, „Solidarności”, inteligencji oraz obecnych elit politycznych i technokratycznych. To publicystyczna interpretacja autora, zawierająca oceny i uogólnienia.
W SKRÓCIE:
Autor twierdzi, że w aktualnym projekcie ustawy o związkach partnerskich nie ma domniemania, iż dziecko urodzone w takim związku pochodzi od partnera-mężczyzny. Według niego może to utrudnić dochodzenie alimentów i wymusić wcześniejsze ustalenie ojcostwa, jeśli dziecko nie zostało uznane.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- W projekcie ma brakować domniemania ojcostwa wobec partnera mężczyzny.
- Autor wskazuje na problem w związkach heteroseksualnych.
- Bez uznania dziecka matka miałaby najpierw pozywać o ustalenie ojcostwa.
- Autor ocenia to jako rozwiązanie niekorzystne dla kobiet.
- Wątpliwość dotyczy też tego, czy projekt nie zakładał wyłącznie związków jednopłciowych.
KONTEKST:
Materiał dotyczy projektu ustawy o związkach partnerskich opisanego 23 października 2024 r.; są to twierdzenia autora, niepotwierdzone w materiale.
W SKRÓCIE:
Autor przedstawia historię relacji między sprawiedliwością a praworządnością, od dawnych społeczeństw po współczesne państwo prawa. Twierdzi, że formalnie poprawne prawo nie gwarantuje sprawiedliwych efektów, a polski spór o sądy ujawnia konflikt między zasadami proceduralnymi i poczuciem słuszności.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Sprawiedliwość autor wiąże z emocją sprzeciwu wobec niesłusznego traktowania.
- Omawia przejście od zwyczaju i sędziego do nowoczesnego prawa oraz praworządności.
- Przywołuje Niemcy i dekret Hindenburga z 1933 roku jako przykład legalnego przejęcia władzy.
- Krytykuje reformy KRS i działania z lat 2015–2024 jako źródło dalszej destabilizacji.
- Twierdzi, że formalizm części sędziów może prowadzić do skutków sprzecznych ze sprawiedliwością.
KONTEKST:
Mowa o sporze wokół polskiego wymiaru sprawiedliwości, KRS, KSSiP, reform z 2015 i 2017 roku oraz orzeczeń Sądu Najwyższego. Wątek porównuje polską sytuację z historycznymi przykładami z Grecji, XIX-wiecznej Europy i Niemiec z 1933 roku.
W SKRÓCIE:
Autor ocenia, że wystawa w MIIWŚ była bardzo dobra, bo przedstawiała II wojnę światową szeroko i w perspektywie globalnej. Jednocześnie twierdzi, że można było dodać więcej polskich akcentów, ale nie zmieniałyby one zasadniczej jakości ekspozycji.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Wystawa jest chwalona za uniwersalną, światową narrację o II wojnie światowej.
- Autor uważa, że polskie wątki są obecne, choć nie stanowią głównej osi.
- Machcewicz miał, według autora, nie zgodzić się na zmiany z powodów politycznych.
- PiS miał usunąć Machcewicza i zastąpić go Nawrockim, który dodał własne akcenty.
- Zdaniem autora spór został rozdmuchany politycznie, choć sama wystawa pozostała dobra.
KONTEKST:
Mowa o wystawie w MIIWŚ, o zmianach wprowadzanych po odsunięciu Machcewicza i o roli Nawrockiego; materiał odnosi się też do PiS oraz do polityki historycznej.
W SKRÓCIE:
Autor twierdzi, że w Polsce wybory prezydenckie służą głównie agregacji poparcia dla partii, a nie budowie niezależnej prezydentury. Po 2001 roku koszty kampanii i znaczenie subwencji budżetowych sprawiły, że realną szansę na zwycięstwo mają kandydaci zaplecza partyjnego.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Wybory prezydenckie mają według autora ujawniać hierarchię partii i testować nowych graczy.
- Finansowanie z budżetu oraz rosnące koszty kampanii uzależniły kandydatów od dużych partii.
- Donald Tusk i PiS mieli wybierać kandydatów bardziej posłusznych niż samodzielnych liderów.
- Autor ocenia, że frekwencja w wyborach parlamentarnych 2023 osłabiła dawny mechanizm prezydencki.
- Jako możliwy scenariusz wskazuje kontrolowaną porażkę PiS albo niespodziewany sukces kandydata niezależnego.
KONTEKST:
Materiał odnosi się do wyborów prezydenckich w Polsce, kampanii z lat 2001, 2010, 2015 i 2020 oraz do frekwencji i wyniku wyborów parlamentarnych 2023. Występują m.in. Bronisław Komorowski, Andrzej Duda, Donald Tusk, Lech Kaczyński, Paweł Kukiz i Szymon Hołownia. To komentarz publicystyczny i analityczny, zawierający autorskie oceny i przewidywania.
W SKRÓCIE:
Autor twierdzi, że CPK nie jest projektem gigantomanii, lecz próbą dorównania zachodniej średniej. Uważa też, że sprzeciw obozu rządzącego wobec projektu jest politycznie nieracjonalny i może wynikać z komunikacyjnego zamknięcia na głosy umiarkowanych wyborców.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- CPK zostaje przedstawione jako projekt mający gospodarczy sens.
- Według autora rządzący nie zyskują politycznie na hamowaniu inwestycji.
- Autor porównuje możliwą rezygnację z CPK do decyzji PiS w sprawie aborcji po wyroku TK.
- Pada teza o „zepsutym ekosystemie informacyjnym” i słuchaniu głównie radykałów.
- Autor sugeruje też, że na postawę Donalda Tuska może wpływać starzenie się, ale traktuje to jako przypuszczenie.
KONTEKST:
Wątek dotyczy CPK, Donalda Tuska, PO, PiS i wyroku TK w sprawie aborcji. Materiał ma charakter publicystyczny i zawiera oceny oraz spekulacje autora.
W SKRÓCIE:
Autor twierdzi, że słowa Kalego z „W pustyni i w puszczy” odzwierciedlają logikę etyki plemiennej, w której normy obowiązują głównie wobec własnej grupy. Z tego wyprowadza historyczny rozwój od lojalności wobec rodu i plemienia, przez państwo i nacjonalizm, aż po współczesny uniwersalizm praw jednostki.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Kali ma według autora ilustrować moralność opartą na lojalności wobec „swoich”.
- Autor opisuje przejście od etyki plemiennej do państwowej i narodowej.
- Nacjonalizm przedstawia jako etap, który może prowadzić do zbrodni na dużą skalę.
- Współczesny uniwersalizm etyczny ma być reakcją na te procesy.
- Autor ocenia spór o „kancelowanie” Sienkiewicza jako mniej istotny niż edukacyjny kontekst lektury.
KONTEKST:
Mowa o „W pustyni i w puszczy”, postaci Kali oraz Henryku Sienkiewiczu; pojawiają się też odniesienia do Papui-Nowej Gwinei, monarchii oświeceniowych, zasady suwerenności ludu i nacjonalizmu. To komentarz interpretacyjny i ocenny autora.
W SKRÓCIE:
Autor przedstawia historię CBA, afery gruntowej i sprawy Sawickiej jako spór o to, gdzie kończy się skuteczna walka z korupcją, a zaczyna łamanie procedur. Twierdzi, że media, zwłaszcza Gazeta Wyborcza, zbudowały silne polityczne narracje, które wypaczyły ocenę zarówno działań służb, jak i wyroków sądów.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Opisuje przemiany polskiej polityki po upadku SLD, wzrost znaczenia PiS i PO oraz projekt IV RP.
- Przedstawia CBA jako narzędzie walki z korupcją, ale zarzuca jego kierownictwu przekraczanie procedur.
- Sprawę Sawickiej autor przywołuje jako przykład spornej oceny działań operacyjnych i medialnej histerii.
- W sprawie Leppera i afery gruntowej twierdzi, że brak dowodów na polityczne zlecenie działań przeciwko niemu.
- Uważa, że skrajne narracje po obu stronach utrwaliły spór i doprowadziły do politycznego wykorzystania sprawy.
KONTEKST:
Mowa o wydarzeniach z lat 2005–2015, z udziałem m.in. Lecha Kaczyńskiego, Donalda Tuska, Andrzeja Leppera, Mariusza Kamińskiego, Macieja Wąsika, Beaty Sawickiej i sędziego Tomasza Łączewskiego. Materiał ma charakter publicystyczny i zawiera oceny oraz twierdzenia autora.
W SKRÓCIE:
Autor dzieli polską politykę po 1989 roku na trzy okresy: postkomunistyczny, duopolu PO-PiS i etap przejściowy po 2015 roku. Twierdzi, że dawny spór o transformację wyczerpał się, a dziś rywalizacja tożsamościowa zastępuje realne podziały społeczne.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Lata 1993–2003 autor opisuje jako epokę postkomunistyczną z przewagą SLD i sporem o PRL.
- Okres 2005–2014 to duopol PO-PiS, oparty na podziale na beneficjentów i malkontentów transformacji.
- Po 2015 roku, zdaniem autora, stary konflikt się rozpada, a partie szukają nowych osi sporu.
- Ważne tło stanowią: UE, relacje z Rosją i Niemcami, kryzys migracyjny oraz wojna w Ukrainie.
- Autor uważa, że nadchodzi nowa, chaotyczna faza polityki, w której Polska będzie musiała podejmować trudniejsze wybory.
KONTEKST:
Polska po 1989 roku; okresy: 1993–2003, 2005–2014, po 2015 roku; w tle akcesja do UE, kryzys migracyjny, agresja na Ukrainę 24.02.2022, premiera książki zapowiedziana na 5 października.
W SKRÓCIE:
Autor opisuje, jak koszty sądowe i zasady zwrotu kosztów zastępstwa ograniczają realny dostęp do wymiaru sprawiedliwości w Polsce. Twierdzi, że w wielu sprawach opłacenie procesu i pełnomocnika czyni dochodzenie roszczeń nieopłacalnym.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Opłaty sądowe i koszty prawników autor uznaje za główną barierę dla zwykłych ludzi.
- Zwrot kosztów zasądzany jest zwykle według stawek urzędowych, a nie rzeczywiście poniesionych wydatków.
- System ma zniechęcać do spraw drobnych, ale trudnych dowodowo, przez co – zdaniem autora – sprzyja nieuczciwości.
- Autor krytykuje historyczne źródła obecnych przepisów i ich oderwanie od realiów rynku.
- Wspomina też o zmianach rozporządzenia za czasów Borysa Budki, które jego zdaniem nie zmieniły praktyki.
KONTEKST:
Materiał dotyczy Polski, prawa cywilnego i zasad zwrotu kosztów procesu; przywołuje także porównania z Niemcami oraz przykłady z praktyki sądowej. Oceniający ton i anegdotyczny charakter wskazują, że to publicystyczna krytyka systemu, a nie neutralny opis.
W SKRÓCIE:
Autor zestawia wybrane wydarzenia z historii Rosji i ZSRR, by argumentować, że przemoc wobec ludności cywilnej była stałym elementem ich działań. Tekst kończy się odniesieniem do wojny rosyjsko-ukraińskiej i ma charakter oskarżycielskiego przeglądu historycznego.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- Przywołane są przypadki od Nowogrodu i Baturyna po Warszawę, Kijów, Pragę, Budapeszt, Pragę i Afganistan.
- Autor łączy represje, deportacje, egzekucje, gwałty i niszczenie miast z polityką rosyjską i sowiecką.
- Szczególne miejsce zajmują Katyń, Wielki Głód, okupacja wschodniej Polski, Chechnia i wojna w Gruzji.
- W ostatniej części tekst przechodzi do wojny Rosji z Ukrainą, wskazując na zbrodnie wobec cywilów.
KONTEKST:
W materiale pojawiają się historyczne daty od 1570 do 2022 roku oraz miejsca: Novgorod, Batouryn, Warszawa, Wilno, Katyń, Budapeszt, Praga, Afganistan, Czeczenia, Gruzja i Ukraina. To publicystyczny, polemiczny przegląd wydarzeń, oparty na twierdzeniach autora.
W SKRÓCIE:
Materiał przedstawia Wałęsę jako skutecznego przywódcę opozycji, który po 1982 roku miał ograć komunistów, lecz po 1989 roku miał działać destrukcyjnie jako prezydent. Autor twierdzi, że kluczową motywacją Wałęsy było ego, a lęk przed ujawnieniem współpracy z SB miał znaczenie wtórne.
NAJWAŻNIEJSZE PUNKTY:
- W 1982 Wałęsa miał odrzucić propozycję reżimu i stać się symbolicznym patronem podziemia.
- Przetrwanie „S” po 1982 miało utrudniać władzom realizację reform i normalizacji.
- Po Okrągłym Stole Wałęsa miał wejść w konflikt z innymi aktorami sceny politycznej.
- Autor przypisuje mu sabotowanie kolejnych rządów w latach 1990–1995.
- Materiał odrzuca zarówno narrację o pełnej agenturalności, jak i o heroicznej bezbłędności.
KONTEKST:
Dotyczy Lecha Wałęsy, Solidarności, ekipy Jaruzelskiego, Gorbaczowa, Okrągłego Stołu, wyborów 1990 oraz sporów politycznych po 1989 roku.